N.: uitzetting naar Malta, de immigrantenhel

Malta_Detention_Centre_275_Website-300x199Gevlucht uit Libië. Kwam in Malta aan, met een tijdelijk visum, maar werd daar onmiddellijk in detentie gezet.

Malta mag dan wel bij de EU horen, maar de Maltese detentiecentra behoren bij de meest bekritiseerden in Europa: zowel het UNHCR, Human Rights Watch en het Europees Hof spraken zich uit over de extreem lange detentieduur, de veelvuldige opsluitingen zonder proces en de ‘betreurenswaardige omstandigheden’ in de detentiecentra. N. kan er over meepraten. Hij zat er maanden in een kooi en werd er mishandeld. N. vluchtte, kwam naar Nederland en vroeg hier asiel aan.

Maar de IND beschouwt hem als een ‘Dublin-claimant’ en stuurt hem terug naar Malta.

Net als in Griekenland, zijn asielprocedures in Malta zo goed als niet bestaand. De detentiecentra zitten barstensvol: een barak, container, tent of kooi wordt al gauw met dertig mannen of vrouwen gedeeld. Medische zorg is er niet, net zomin als juridische bijstand. Net zomin als voldoende voedsel, stromend water of gesloten riolen.

Onder de opgesloten vluchtelingen zijn ook veel alleenstaande jongeren; Malta is al herhaaldelijk op de vingers getikt voor het in detentie houden van kinderen, maar trekt zich daar vooralsnog niets van aan.

Wie het geluk heeft vrij te worden gelaten komt in een ‘open centrum’. Maar daar zijn de omstandigheden niet veel beter. “Iedere unit heeft een keuken en wasgelegenheid,” verklaren de Maltese autoriteiten. Maar de keukens hebben geen water of gootsteen. De waterhokken hebben geen afvoer en het water blijft enkelhoog staan. De daken lekken, de steunbalken roesten weg.

En naar deze hel wordt N. maandag 3 juni teruggestuurd, terwijl hier in Nederland zijn procedure nog loopt.

Interview met één van de vluchtelingen in het Safi Barakken detentiecentrum.

Opnames bij de Maltese detentiecentra

Beelden van de situatie in het Marsa open centrum