Onuitgesproken laatste woord: Steeds weer wordt de waarheid geweld aan gedaan. Letterlijk.

Onuitgesproken laatste woord: Onderstaande tekst schreef ik als laatste woord voor een rechtszaak die dinsdag 12 juli 2016 plaatsvond. De beschuldiging luidt overtreding van de ‘Wet Openbare Manifestaties’ tijdens de ontruiming van vluchtelingenactiekamp Recht op Bestaan in Den Haag op 13 december 2012.

in-memoriam-spandoek

In een eerdere zitting was de rechter door alle gedaagden gewraakt. Dat was ook nu weer nodig omdat de rechter mensen in de rede viel, documenten van een zichzelf verdedigende activist niet wilde aannemen, en tenslotte niet naar het laatste woord wilde luisteren van een medestandster. De rechter wilde niet dat het over het asielbeleid zou gaan, zei hij. Het laatste woord mocht alleen een persoonlijk betoog zijn.
We zagen ons daardoor genoodzaakt allen tot wraking over te gaan, omdat ook de daaropvolgende laatste woorden op dezelfde onwil de waarheid aan te horen zouden stuiten… wordt vervolgd…

Steeds weer wordt de waarheid geweld aan gedaan. Letterlijk.

Als ik terugdenk aan het vluchtelingenactietentenkamp Recht op Bestaan op Koekamp in najaar-winter 2012, dan denk ik aan de open tenten waar de wind doorheen waaide en waar het kon binnenregenen. Dan denk ik aan de sneeuw en aan de kou.
Als ik terugdenk aan het vluchtelingenactietentenkamp Recht op Bestaan dan denk ik aan gesprekken met vluchtelingen die we opnamen, om zo hun verhalen te documenteren en publiceren. Dan denk ik aan die terughoudendheid hun persoonlijke verhaal te vertellen. En aan mijn terughoudendheid om door te vragen. Want ik ben de IND niet.
lees verder op de website van Joke Kaviaar